Posts Tagged ‘Şiir’
Ocak 14th, 2011 | 
Author: Hatırfüruz-i hüsnün zevk-i baharı neyler
Ahuperest-i çeşmin sayd ü şikârı neyler
Yârin güzergehidir uşşaka cay-rahat
Rindan-i haneberduş dar ü ârı neyler
Düşmez güruh-i meste olmak hicabe beste
Rüsvaylık dururken namus ü ârı neyler
Etmez cüda rakîbi mened-i saye ol meh
Bilmem o şuh-i pür kâr ol nabkârı neyler
Pest ü bülend birdir sıyt ü sada-yi aşka
Nevbetzen-i mahabbet evc-i hisarı neyler
Nakşin girince cane mahvoldu arzular
Divar-i künci külhan nakş ü nigârı neyler
Kayd-i rusumdur hep tesbih ü tac ü hırka
Derviş-i bîser ü pa vaz’-i vekarı neyler
Merkezle âşina ol etme muhite rağbet
Müstağrak-i hakikat meyl-i kenarı neyler
Zıll olsa da çekilmez bar-i giran-i minnet
Seyyah-i bîalâik pay-i çenarı neyler
Yek nefha-i inayet eyler kenara vasıl
Nabî sefine-i dil ol ruzgârı neyler
Posted in 
Tags: 
dünyada ne siyah
siyahtı
ne de beyaz
beyaz
ortadaki noktalar ise
sadece aladanlar
sonunda herkes
vazgeçip fırlatıp attı
düzen (denge) yine bozulmadı
Acını hissediyorum, vücudundan dışarıya taşamayan
Ve belirsizlik üzerinde
Tanrının sözlerinden uzak, tanrının gözlerinden korkarak
En büyük varlık hangi sikilmiş vücutta şimdi
Sanki titrek
sanki ürkek
Mühürlü cümlelerin ardından sığındığımız gerçek
Herkes ben değil biliyorum
Güldüğüm sandığım sandığım,
hatalı sandığım
Bir izahat gönlüme hunharca attığım
Ve hiç bir şey anlamaya çalışmak kadar değil zaman kaybı
Islak, yapış yapış çıkmış kurumaya dönerken
Hayatı
biliyorum böyle geçecek hayat
ya uçarak ayrılacağım
yada güçsüz dört ayak üstünde
sonuçta olacağım şey belli
yer alacağım ise dört duvar
birikinti
uslu çocukları gibi televizyonların
ne vakit gözlerini görsem
hayata geç kalıyorum
uyuya kalıyor
vapuru kaçırıyor
beklenmedik
yalanlar uyduruyorum kendime
küçük bir toz kütleri kaplıyor
etrafımı
hayatımı
hafifçe bir hayal çöküyor üzerime
herkese has
ikindi çaylarının
rehavetli sohbetleri başlıyor
karşı komşunun kızı çekiştiriliyor
aşklar anlatılıyor
yaşanan
yaşanmaya çalışan, yarım
yamalak
tam sıra sana gelmişken
iki katlı
ahşap eve kapatıyorum kendimi
sokağın başındaki
ne vakit gözlerini görsem
bir viranenin altında kalıyorum
geç kalıyorum
kaçırıyorum şimdiki halleri
hepsine bürünüyorum
ne zaman gözlerini görsem
bu kez son defa
atacağını düşünüp
kalbimin
gülüyorum…
