fiili yalnızlığımın geçit törenleri
kişisel depresyon anları tarafından gönderildi zaman:
13:50
hepimiz yalnızız ve artık mucizeler bekleyen insanların çoktan gömüldüğü bir yüzyılda yaşıyoruz,hepimiz hayatlarımızın değişmeyeceğini ezberledik sanırım..en azında burada olmakla...takılıyoruz,geçmesi gerekipte bir türlü geçmeyen zamanla oyunlar oynuyoruz kandırıkçı muhabbetlerimizle..bu ve buna benzer yüzlerce site,hepimizin amacı ayni aslında...sadece bir şeyler söyleyebilmek,sadece anlaşılmaya olan açlık..bunun asosyal olmakla,belli bir çevrenin olmamasıyla yada seni zincirleyen herhangi bir özrünle alakası yok,,çok kalabalık insanlarda anlaşılmaya ihtiyaç duyar,bazen 10 adam yanındadır ve alkol ve muhabbet ve gece..ama sen yanında olmayan biriyle konuşursun o an..bunun nedeni ne senin maymun iştahlılığın ne de yanındakilerin muhabbetinin çekilmezliğidir..bunun nedeni ne yaparsan yap sikip atamadığın anlaşılma arzundur...Hakkımda
Her şey biraz daha karanlığa itiyor beni. Karanlık yaklaştıkça benliğime açılan kapılardan bir bir giriyorum. Saf beyazın huzuru orada. Sarı benekli odamın duvarlarında hayaletler görüyorum. Soğumaya başlayan odamın içersinde aylardır başucumda bulunan günbegün artıp sıcaklığını hissettiren kapsüllerim samimiyetle gülümsüyor bana. Yanında sevgili dostum diyebileceğim bir yıldan ötedir cüzdanımda taşıdığım, derin bir umutsuzluk anında sırasını bekleyen, paslanmaya yüz tutmuş yarım jiletim. "XCb" gibi harflerle başlayan Rusça isminin parlak gülümsemesi yüzüme yansıyan. Duvarda asılı bir kement, ağzını kocaman açmış dişlerinin ardından dilini savuruyor bana, şuh gülümsemesi içimi acıtıyor bir kez daha. Bu kez becermeliyim, kendimi onların mutluluğuna eşlik edip, sayısızca kez bölünen benliğimi toplamalıyım.
Kaydol:
Yazılar [Atom]
0 Yorum:
Yorum Gönder
<< Ana Sayfa